گنجینه های عالم غیب

راوى به امام صادق(عليه السلام) عرض كرد: دعايى به من بياموز كه وقتى چيزى را نگه مى‌دارم، ترسى ازمفقود شدن آن نداشته باشم. فرمود كه بگو:

يَا اللهُ يَا حَافِظَ الْغُلاَمَيْنِ بِصَلاَحِ أَبِيهِمَا احْفَظْنِي وَ احْفَظْ عَلَيَّ دِينِي وَ أَمَانَتِي وَ مَالِي، فَإِنَّهُ لاَ حَافِظَ حِفْظِ ضَيْعَةأَحْفَظُ عَلَى مَالِي مِنْكَ إِنَّكَ حَافِظٌ حَفِيظٌ ، أَخَذْتُ بِسَمْعِ اللهِ وَ بَصَرِهِ وَ قَدَرِهِ عَلَى كُلِّ مَنْ أَرَادَنِي وَ أَرَادَ مَالِي وَ لاَحَوْلَ وَ لاَ قُوَّةَ إِلاَّ بِاللهِ الْعَلِيِّ الْعَظِيم.

يا الله، اى كه فرزندان را به خاطر والدين حفظ مى كنى، مرا حفظ كن. دين و امانت و مالم را حفظ كن. كسىبهتر از تو نمى تواند مالم را از گم شدن حفظ كند، اى كه حافظ و حفيظ (نگه دار و مراقب) هستى! گوش وچشم و قدرت خدا نگه دار من و مالم در برابر كسانى باشد كه متعرّض من و مالم مى شوند. لا حول و لاقوّة إلاّ بالله العليّ العظيم.

منبع : امالی شیخ طوسی ص 700 - بحارالانوار ج 91 ص 406